دلم در دستانت

ریه ام پی نفسهایت

چشمانم به چشمانت

و گوشم منتظر صدای پایت

فقط عقلم پیش خودم مانده بود!

که آن را هم حرف زدنت به باد داد!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *