یه نگا کنی تمومه همه ی غم و دردام. یه کلوم بگو “کُن” تا “یَکون” بشه این دل وامونده ی ما. یا رب، عبیدک المبتلی به خودت قسم، أرِه سیده تورو به ابلفضل یا شدیدالقوی. عاشقش کردی به فضل و کرمت، حالا نمیدونم به کودوم صفت و اسمته که فراقو براش پسندیدی. حالا اینا که مال مسیره، مال مصیر، آخرشم بیزحمت شهادت بنویس. اونم بَین یَدَی حُجَّتِک، تو دلش اصن، رو پاهاش. خداییش دلت میاد ما بمیریم؟ نه جان من؟

۱ دیدگاه


  1. 🙁

    پاسخ دادن

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *